Grutzi mit einander!

Zo begroeten alle Zwitsers je als je in gezelschap bent (als je alleen bent, is het gewoon 'grutzi')! Het schijnt dat ik fans heb in Nederland die met smart wachten op een update op mijn reisblog ;) en inderdaad is het ook weer eventjes geleden. Mijn excuses, ik ben bewust een beetje egoïstisch in de manier waarop ik mijn vrije tijd gebruik, en de laatste tijd is het vaak voorgekomen dat ik gewoon meer zin had om een boek te lezen o.i.d. danveel te typen. Maar ik begrijp dat ik mijn 'fans' niet langer kan teleurstellen... ;)

Ik heb veel beleefd de afgelopen twee weken. Ik ben op een hooihark gestapt, heb moeten wennen en heb alweer afscheid genomen van een meisje dat hier ook heeft gewerkt, heb een geweldig paard gevonden om te rijden, en het absolute hoogtepunt van mijn tijd hiertot nu toe: mijn lieve zus, zwager en hun twee mooie dochters hebben mij met een lang bezoek vereerd!

Ik bewaar altijd het lekkerste of het leukste graag voor het laatst, dus dat betekent dat ik begin bij het hooihark-incident... Ueli (de boer) had een hooihark met de punten omhoog tegen de compostbak aangezet. Natuurlijk zag ik die ook toen ik het afval voor die dag weg ging gooien, maar door het grind en de grotere stenen die daar liggen, mijn poging om de brandnetels te ontwijken en de nogal ruigepogingen van Tjorro en Akkelaai om nog te genieten van de etensresten in mijn handen door tegen me op te springen, ben ik op de een of andere manier mijn evenwicht verloren en stapte ik op een hooihark. Gelukkig had ik slippers aan van ruim een centimeter dik, waardoor de hark (die trouwens minder scherpe punten heeft als een hooivork en lang niet zo vies is) niet zo ver in mijn voet is gegaan dat ik me zorgen moet maken over tetanus. De drie punten van 'inslag' zijn gelukkig alweer goed aan het genezen en dus kan ik weer goed lopen en ga dan ook vandaag een heerlijke wandeling maken met Tjorro en Akkelaai!

Dat heb ik helaas de laatste twee weken niet veel gedaan en dat kwam omdat ik dat vooral heb overgelaten aan het meisje dat hier was om mij te 'ontlasten'. Ten minste, dat was de bedoeling van Jrene. Maar zoals ik de vorige keer al schreef, moet ik altijd wennen aan nieuwe mensen en dus voelde ik me zeker niet altijd 'ontlast'. Vanessa is nog maar 14 jaar oud en had nog nooit een baantje gehad, dus zij moest ook wennen. Dat betekende voor haar dat ze de eerste paar dagen vaak zomaar onder het werk wegliep en lang wegbleef. Op een gegeven moment heb ik gezegd dat ze mij geen verantwoordelijkheid verschuldigd was, maar dat we wel moeten samenwerken en dat ik dan een beetje van haar op aan moet kunnen.Daarna ging het beter, maar nog steeds heb ik tot op het laatst toe mijn capaciteiten om los te laten,me te richten op mijn verantwoordelijkheden en me niet te irriteren en frustreren over haar gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel, goed kunnen trainen... Neem bijvoorbeeld afgelopen vrijdag: we zouden twee rommelkamers helemaal opruimen en schoonmaken. Zij zag niet wat er moest gebeuren en dus liep ze weg en ging ze gezellig even bijkletsen via de telefoon. Ik had 'm natuurlijk helemaal zitten, maar ik zei 'Oke, Here Jezus, ik sta op knappen zo gefrustreerd ben ik, maar dit is haar keuze en ik moet nu mijn keuze maken. Ga ik mezelf opvreten van irritatie of kies ik ervoor om gewoon mijn ding te doen en haar ding te laten doen.' Dus ik deed mijn ding en ben zingend de spinnenwebben weg gaan halen! We hebben het uiteindelijk ook best gezellig gehad en we deelden onze 'verbazing' (om het even zacht uit te drukken) over hoe het er hier aan toe kan gaan en daardoor voelde ik me wat dat betreft misschien een beetje minder alleen. Ik zal haar best een beetje missen!

Voor mooie paardenverhalen verwijs ik jullie vooral door naar de foto's. Na de eerste keer dacht de eigenaresse dat ik wel een paard met wat meer power aankon: Chloë. Chloë is erg intelligent en niet iedereen kan op haar rijden, maar wij zijn een geweldig team! Gister mochten Vanessa en ik met z'n tweeën erop uit en zij wilde graag op Chloë rijden. De eigenaresse wilde het haar wel laten proberen, maar dan moest ik op een paard dat rustiger is, zodat we eventueel konden wisselen. Na niet al te lange tijd bleek dat een wijze beslissing enik bedacht me toen ik weer heerlijk op haar mocht rijden, dat het net is alsof Chloë en ik gewoon bij elkaar horen...!

In verband met privacyrechten heb ik niet zoveel beeldmateriaal ter ondersteuning van mijn volgende verhaal (een beetje juristentaal voor: Nicole en de meiden wilden eigenlijk niet op de foto)... ;) maar dat maakt voor mij de herinnering niet minder kostbaar! Vorige week zaterdag kreeg ik een telefoontje van Nicole met de vraag of ik uit wilde zoeken of er in de buurt campings waren waar zij met hun tent konden staan, zodat ze mij konden bezoeken! Ze waren in Italië waar het onwijs warm was geweest en ze wilden iets eerder weggaan om mij op hun terugreis te kunnen zien. Maar juist toen begon het inItaliëiets aangenamer te worden, waardoor ze aan de ene kant toch een beetje jammer vonden om eerder te vertrekken. Maar wat ben ik blij dat ze het toch gedaan hebben!!! Dinsdag om 17 uur waren ze hier, nadat ze de enge, soms behoorlijk steile kronkelweg naar 900 meter hoogte beklommen hadden (die iktrouwens vorige week zaterdaggedeeltelijk fietsend, maar vooral te voetheb overwonnen!!). Het wasfijn omeen beetje erkendte worden in het gevoel dat het best lastig is om te wonen inde chaos die ze zagen tijdens hun rondleiding, maar daardoor was het nog veel fijner om hier voor ruim 24 uur even helemaal weg te zijn! Ik mocht mijn dekbed meenemen en Joëlle en Rhodee hebben hun fijnste luchtbed opgeofferd, zodat ik gezellig in de tent kon slapen. Woensdag hebben we eerst rustig ontbetenen besloten we naar de Greifensee te gaan.Ik heb heerlijk gezwommen, gebeachballd, 'gezonnenbaad' en gekletst(wat een heerlijke taal is je moedertaal toch!) en heb gewoonweg een geweldige tijd gehad! Lieve Nicole, Edwin, Joëlle en Rhodee: nogmaals ontzettend bedankt...

En,bofkont die ik ben, ik hoef niet lang te wachten op het volgende familiebezoek: mijn moeder en Jelle beginnen hun vakantie volgend weekend met een bezoek aan Zwitserland! Ik zie er echt alweer naar uit!

Nou, ik denk dat ik mijn fans niet teleur heb gesteld, hè? Het is een behoorlijk verhaal geworden; nu nog even de foto's en dan hoop ik dat jullie er weer even tegenaan kunnen ;)

Veel lieve groeten en

'Tjus mit einander',

Leonie