Nog een kleine twee weken!

Hallo allemaal,

Het is weer even geleden en dus de hoogste tijd voor wat nieuws van mij. Ik heb net wat foto's op de site gezet die jullie ook al veel vertellen over de hoogtepunten van de afgelopen weken en die ik dan ook maar niet ga herhalen.

Ik heb een tijdje niets geschreven, omdat ik ook niet zo heel veel te schrijven wist. Mijn dagen lijken erg op elkaar: veel geschreeuw, hard werken, chaos, troep, en dan douchen en 'The Nanny' kijken via youtube ;) Toch zijn er wel wat ontwikkelingen. Anderhalve week geleden is er een jongen uit een soort jeugdgevangenis hier gekomen als een soort straf, omdat hij daar wat had uitgehaald. Heel aardige jongen en ik merk dat elke keer als er iemand van buiten de familie is, ik een stuk erkenning krijg voor wat voor een chaos het hier is. Dat heb ik niet gekregen van Seline, maar met haar heb ik veeel plezier gehad. Seline is een meisje van 10 jaar dat een in een pleeggezin woont. De familie Bieri is het gezin dat haar pleeggezin af en toe ontlast. Het is gezellig om een meisje om me heen te hebben, met zoveel jongens hier in huis. Dit gezin had naar mijn mening best een meisje kunnen gebruiken,misschien waren de jongens daniets minder lomp en onbenullig geweest ;)

De oudste drie jongens zijn de afgelopen week 5 dagen op kamp geweest en dus was het een stukje rustiger. 'tWas heel fijn, maar ik moet wel zeggen dat Stefan, de jongste, de grootste schreeuwer is van hen allemaal, dus de rust was relatief... Nu hebben ze nog een week vakantie en dan gaan ze weer naar school, ook Stefan. Hopelijk wordt mijn laatste week dus weer wat rustiger en met meer regelmaat.

Ikben hiernamelijk nog maar een kleine twee weken en dan kom ik weer naar huis!! Jullie hebben geen idee hoe blij ik daarmee ben. Het is niet zo dat ze onaardig zijn, al hebben we ook weleen paarconflicten gehad, maar ze zijnongelooflijk chaotisch en luidruchtig en dat valt me gewoon erg zwaar. Dus nog twee weken volhouden en dan heb ik nog een weekje rust voordat ik weer aan de studie mag. Ik kan jullie gebed nog goed gebruiken deze laatste weken en daarvoor wil ik jullie alvast heel erg bedanken!

Lieve groet en gelukkig alweer tot gauw (!!!),

Leonie

Bijna 4 weken voorbij

Grutzi mit einander!

Zo begroeten alle Zwitsers je als je in gezelschap bent (als je alleen bent, is het gewoon 'grutzi')! Het schijnt dat ik fans heb in Nederland die met smart wachten op een update op mijn reisblog ;) en inderdaad is het ook weer eventjes geleden. Mijn excuses, ik ben bewust een beetje egoïstisch in de manier waarop ik mijn vrije tijd gebruik, en de laatste tijd is het vaak voorgekomen dat ik gewoon meer zin had om een boek te lezen o.i.d. danveel te typen. Maar ik begrijp dat ik mijn 'fans' niet langer kan teleurstellen... ;)

Ik heb veel beleefd de afgelopen twee weken. Ik ben op een hooihark gestapt, heb moeten wennen en heb alweer afscheid genomen van een meisje dat hier ook heeft gewerkt, heb een geweldig paard gevonden om te rijden, en het absolute hoogtepunt van mijn tijd hiertot nu toe: mijn lieve zus, zwager en hun twee mooie dochters hebben mij met een lang bezoek vereerd!

Ik bewaar altijd het lekkerste of het leukste graag voor het laatst, dus dat betekent dat ik begin bij het hooihark-incident... Ueli (de boer) had een hooihark met de punten omhoog tegen de compostbak aangezet. Natuurlijk zag ik die ook toen ik het afval voor die dag weg ging gooien, maar door het grind en de grotere stenen die daar liggen, mijn poging om de brandnetels te ontwijken en de nogal ruigepogingen van Tjorro en Akkelaai om nog te genieten van de etensresten in mijn handen door tegen me op te springen, ben ik op de een of andere manier mijn evenwicht verloren en stapte ik op een hooihark. Gelukkig had ik slippers aan van ruim een centimeter dik, waardoor de hark (die trouwens minder scherpe punten heeft als een hooivork en lang niet zo vies is) niet zo ver in mijn voet is gegaan dat ik me zorgen moet maken over tetanus. De drie punten van 'inslag' zijn gelukkig alweer goed aan het genezen en dus kan ik weer goed lopen en ga dan ook vandaag een heerlijke wandeling maken met Tjorro en Akkelaai!

Dat heb ik helaas de laatste twee weken niet veel gedaan en dat kwam omdat ik dat vooral heb overgelaten aan het meisje dat hier was om mij te 'ontlasten'. Ten minste, dat was de bedoeling van Jrene. Maar zoals ik de vorige keer al schreef, moet ik altijd wennen aan nieuwe mensen en dus voelde ik me zeker niet altijd 'ontlast'. Vanessa is nog maar 14 jaar oud en had nog nooit een baantje gehad, dus zij moest ook wennen. Dat betekende voor haar dat ze de eerste paar dagen vaak zomaar onder het werk wegliep en lang wegbleef. Op een gegeven moment heb ik gezegd dat ze mij geen verantwoordelijkheid verschuldigd was, maar dat we wel moeten samenwerken en dat ik dan een beetje van haar op aan moet kunnen.Daarna ging het beter, maar nog steeds heb ik tot op het laatst toe mijn capaciteiten om los te laten,me te richten op mijn verantwoordelijkheden en me niet te irriteren en frustreren over haar gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel, goed kunnen trainen... Neem bijvoorbeeld afgelopen vrijdag: we zouden twee rommelkamers helemaal opruimen en schoonmaken. Zij zag niet wat er moest gebeuren en dus liep ze weg en ging ze gezellig even bijkletsen via de telefoon. Ik had 'm natuurlijk helemaal zitten, maar ik zei 'Oke, Here Jezus, ik sta op knappen zo gefrustreerd ben ik, maar dit is haar keuze en ik moet nu mijn keuze maken. Ga ik mezelf opvreten van irritatie of kies ik ervoor om gewoon mijn ding te doen en haar ding te laten doen.' Dus ik deed mijn ding en ben zingend de spinnenwebben weg gaan halen! We hebben het uiteindelijk ook best gezellig gehad en we deelden onze 'verbazing' (om het even zacht uit te drukken) over hoe het er hier aan toe kan gaan en daardoor voelde ik me wat dat betreft misschien een beetje minder alleen. Ik zal haar best een beetje missen!

Voor mooie paardenverhalen verwijs ik jullie vooral door naar de foto's. Na de eerste keer dacht de eigenaresse dat ik wel een paard met wat meer power aankon: Chloë. Chloë is erg intelligent en niet iedereen kan op haar rijden, maar wij zijn een geweldig team! Gister mochten Vanessa en ik met z'n tweeën erop uit en zij wilde graag op Chloë rijden. De eigenaresse wilde het haar wel laten proberen, maar dan moest ik op een paard dat rustiger is, zodat we eventueel konden wisselen. Na niet al te lange tijd bleek dat een wijze beslissing enik bedacht me toen ik weer heerlijk op haar mocht rijden, dat het net is alsof Chloë en ik gewoon bij elkaar horen...!

In verband met privacyrechten heb ik niet zoveel beeldmateriaal ter ondersteuning van mijn volgende verhaal (een beetje juristentaal voor: Nicole en de meiden wilden eigenlijk niet op de foto)... ;) maar dat maakt voor mij de herinnering niet minder kostbaar! Vorige week zaterdag kreeg ik een telefoontje van Nicole met de vraag of ik uit wilde zoeken of er in de buurt campings waren waar zij met hun tent konden staan, zodat ze mij konden bezoeken! Ze waren in Italië waar het onwijs warm was geweest en ze wilden iets eerder weggaan om mij op hun terugreis te kunnen zien. Maar juist toen begon het inItaliëiets aangenamer te worden, waardoor ze aan de ene kant toch een beetje jammer vonden om eerder te vertrekken. Maar wat ben ik blij dat ze het toch gedaan hebben!!! Dinsdag om 17 uur waren ze hier, nadat ze de enge, soms behoorlijk steile kronkelweg naar 900 meter hoogte beklommen hadden (die iktrouwens vorige week zaterdaggedeeltelijk fietsend, maar vooral te voetheb overwonnen!!). Het wasfijn omeen beetje erkendte worden in het gevoel dat het best lastig is om te wonen inde chaos die ze zagen tijdens hun rondleiding, maar daardoor was het nog veel fijner om hier voor ruim 24 uur even helemaal weg te zijn! Ik mocht mijn dekbed meenemen en Joëlle en Rhodee hebben hun fijnste luchtbed opgeofferd, zodat ik gezellig in de tent kon slapen. Woensdag hebben we eerst rustig ontbetenen besloten we naar de Greifensee te gaan.Ik heb heerlijk gezwommen, gebeachballd, 'gezonnenbaad' en gekletst(wat een heerlijke taal is je moedertaal toch!) en heb gewoonweg een geweldige tijd gehad! Lieve Nicole, Edwin, Joëlle en Rhodee: nogmaals ontzettend bedankt...

En,bofkont die ik ben, ik hoef niet lang te wachten op het volgende familiebezoek: mijn moeder en Jelle beginnen hun vakantie volgend weekend met een bezoek aan Zwitserland! Ik zie er echt alweer naar uit!

Nou, ik denk dat ik mijn fans niet teleur heb gesteld, hè? Het is een behoorlijk verhaal geworden; nu nog even de foto's en dan hoop ik dat jullie er weer even tegenaan kunnen ;)

Veel lieve groeten en

'Tjus mit einander',

Leonie

Goed nieuws

Hallo allemaal,

Ik wil graag even snelwat goed nieuws met jullie delen. Vanmiddag heb ik tegen het echtpaar gezegd dat ik graag met ze wil praten over hoe het tot nu toe gaat en over mijn loon. Ik zei het heel zelfverzekerd, maar vond het een spannend onderwerp om aan te snijden. Dus vanavond hebben we gepraat en ik heb gezegd dat ik me een beetje ondergewaardeerd voel, dat ik ontzettend veel doe en hard werk, maar dat het vaak lijkt alsof ze het allemaal heel gewoon vinden. Ze waren het er niet helemaal mee eens, maar begrepen het wel een beetje.Ze vindenin ieder geval dat ik erg goed en hard werk.

Wat betreft mijn loon: de reisorganisatie stelt een loon vast van 20 frank per dag, dat is zo'n € 14,80. Maar wij zijneen loon overeengekomen van 40 frank per dag, dat is dus maar liefst het dubbele.Verder heb ik nuvan maandag t/m vrijdag twee avonden vrij, dus geen 12 uur per dag meer!Ik ben er blij mee, maar vooral ben ik blij dat ik alles heb durven bespreken!

Dan was er nog iets anders vandaag: Ze zijn vamorgen met hun gehandicapte pleegkind naar een acupuncturist geweest en ik schrok toen ze dat vertelden. Dat merkte die vrouw en die schrok van het feit dat ik schrok. Dus heb ik niet helemaal op een goede, rustige manier uit kunnen leggen waarom ik geloof dat dat niet samengaat met het geloof in God (ze zijn op zich christenen). Daarna in mijn pauze nog even wat doorgelezen over hoe dat ook alweer zit (altijd moeilijk uit te leggen, vind ik, zeker ik het Duits). En tijdens het gesprek vanavond kwamen ze erop terug en kon ik heel rustig uitleggen hoe ik ertegen aankijk. Ik vond het heel mooi dat ik de gelegenheid kreeg om het alsnog beter uit te leggen!

Ik dacht, na mijn misschien ietwat negatieve berichten, wilde ik jullie toch dit mooie nieuws niet onthouden ;)

Lieve groet, Leonie

Mijn 2e week

Hallo lieve familie en vrienden,

Vorige week heb ik julliebijnaallemaal persoonlijk een mailtje gestuurd, maar dat kost erg veel tijd. En ik heb niet zo veel vrije tijd, dus deze keer doe ik zo. Mijn eerste week ging dus niet zo erg goed. Het was een enorme tegenvaller datde familielang niet zo veel dieren heeft als ze aan hadden gegeven en het was hun bedoeling dat ik alleen maar in de huishouding zou werken. Nadat ik had aangegeven dat dat niet helemaal overeen kwam met mijn verwachtingen, hebben ze hun best gedaan om wat meer balans te brengen, tussen het werk ´binnen´ en ´buiten´.

Deze week ben ik woensdag naar de manege geweest en heb daar onwijs hard gewerkt in de brandende zon en daarna mocht ik als een soort van betaling paardrijden. Zo lang en zo vaak als ik wil, blijf ik dit waarschijnlijk wekelijks doen. En vrijdagmiddag heb ik nog een paar uurtjes geholpen met hooien. Verder nog steeds veel in het huishouden en nog steeds zo´n 12 uur per dag. Jammer genoeg slaap ik niet zo goed en doordat er deze week twee gezinsleden ziek waren en ik dus niet goed uitrust, ben ik nu zelf ook een beetje ziek geworden. Helaas net in mijn vrije weekend, maar ik ben niet extreem ziek, dus naast het feit dat ik probeer wat extra slaap in te halen,lees ikveel en kijk ik op YouTube de laatste afleveringen van McLeod´s Daughters. Het is echt heel fijn dat er hier draadloos internet is!

De eerste week was ik zo moe en teleurgesteld dat ik eigenlijk de hele dag door m´n best moest doen om mijn tranen tegen te houden en waren er veel momenten dat dat niet lukte. Deze week ging dat veel beter. De omstandigheden zijn niet drastisch veranderd, maar ik kan er beter tegen, omdat ik Gods hulp heb gevraagd. Ik geef Hem al mijn frustratie en irritatie en Hij geeft mij dekracht om vol te houden, te genieten van de mooie, soms maar heel kleine dingen en om de minder leuke dingen me niet zo erg aan te trekken.Goede deal, he ;)

Gisteravond genoten van het spektakel van weer een prachtige onweersbui, daardoor koelde het onverwachts toch nog wat af. Ende regebui die erop volgde is ook gunstig, want als het te lang droog blijft, dan hebben we niet genoeg water en dan kan ik niet douchen!!!

Voordat ik gisteravond naar bed ging vertelde Jrene me dat er vandaag een nieuw meisje komt. Ze is nog maar 14 jaar oud en blijft twee weken. Ik zie er eerlijk gezegd een beetje tegenop; ik moet altijd wennen aan nieuwe mensen en bovendien heb ik net mijn routine een beetje gevonden en zou het moeilijk vinden als die verstoord wordt. Maar zo denk ik altijd van tevoren, misschien valt het wel mee en kan ze me echt een beetje ontlasten.

Ik hoop dat jullie me vergeven dat ik veel details even weglaat, zo'n weblog beheren kost best veel tijd vooral door de foto's, maar ik hoop dat jullie ervan genieten! Ik ga weer even slapen en hopelijk ben ik dan morgen weer fit genoeg voor een nieuwe week...